ये रिश्ता क्या कहलाता है!

 (सदर कथेचा उद्देश हा केवळ निखळ मनोरंजनाचा असुन मुळ कलाक्रुतीचा अपमान व्हावा हा नाही. तरी वाचकांनी गंमत म्हणुन या कथेचा आस्वाद घ्यावा.)

"अगे बाये, ह्या वटवाघुळ खयसुन इला हा घरात?" खालच्या अवाटातली उषाची आवस करवादली( ओरडली).
"अगे इला असताला खयसुन तरी. हाकल तेका." उषा
"अगो दोन दिवसापासून येता मगो ता."उषाची आवस चुलीत लाकडा सारत बोलली.
      उषा काय बोलाक नाय. भायर पडयेत जावन बसला. तितक्यात बाजूच्या घरातला मेघला इला.
"अगो उषे, तिया हय बसलय? चल मगो'ये रिश्ता क्या कहलाता है' बघुक."
"अगे बाये. होय गो होय. चल जावया. गे आये येतय हा जावन मिया." म्हणत उषा भायर पडता.
     थडे समोरच्या झाडार-
"च्या मारी ह्या पोराचो दोन दिवस झाले पिछो करतय, तरी माका ओळख दाखयना नाय." रामु वटवाघुळ उल्टो होवन फ्रेंडाक सांगत असता.
"होय रे, तिया जसो काय मोठो हिरोच मरे. अरे ता माणुस, तिया वटवाघुळ. रिश्तो कसो जुळतलो?'" फ्रेंड.
"अरे होतला बरोबर. जुळतलो आमचो रिश्तो." रामु तावातावानं बोलाक लागता.
"ए राम्या ता बघ उषा जाता मेघल्यावंगडा." फ्रेंड पंख फडफडवन रामुक दाखयता.
"वायच रव. बघतय मिया." म्हणत रामु उषाच्या टकले वयल्यान घिरटे घालुक लागता.
"अगे बाये ह्या मेला हय पण ईला. हवड हवड." उषा हाडतुड करत रामुक हाकलयता. रामु वटवाघुळ दुर जाता.
"छ्या हया पोरग्या काय वळख दाखयना नाय, आता काय करु रे मिया? कसा कळतला तेका' ये रिश्ता क्या कहलाता है?"
"अरे तिया प्रोग्रैमात बघनय नाय कसा लव्ह करतत ता? "
"मगे आता तिया काय म्हणतय मिया जावन उषाक मिठी मारु?" रामु हसता.
"नाय रे मेल्या. तिया जाशीत मिठी मारुक आणि कपाळार दांडो बसात तर जागेरच नायसो जाशीत." फ्रेंड
"मगे?"
"अरे तिया काय ना उषाक चिट्ठी लिही. ती वाचुन तेका कळात मरे तुझा प्रेम आसा त्येच्यार ता."
"होय मरे. पण मेल्या चिट्ठी लिहतला कोण?" रामु उदास झालो.
"ए येड्या. लिवक खेका होयी. अरे आम्ही कोणायकडे गेलो का लोका भियातली. अरे तो समोरचो गजो माहिती आसा? तेचा त्या पाठल्या घरातल्या सुमेवंगडा कायतरी चलला. तो पडयेत बसान असेच चिठये लिहत असता. थय जावन उचल एखादरी."
"हां. ही आयडिया बरी. चल चललय मी." म्हणान रामु जो पंख फडफडयत गेलो तो गजाच्या घरार घिरटे घालुक लागलो.
"आं, हया वटवाघुळ घरार सा फिरता?" गजो पडयेतसुन आरडत भायर इलो.
"ए गज्या अरे केव्हाची तुका पेज घालुन ठेयलय. पटकन जेय मरे." गजाची आवस खेकासली.
"इलय इलय. ही आय पण मा." म्हणत गजो भितर गेलो.
   रामाक चान्सच मिळालो.
"आता हयेच्यातीलच चिठ्ठी उचलतय." रामा पंख फडफडयत पडयेतली चिठ्ठी उचलता.
"हवड हवड. छया ह्या मेला वटवाघळु खयसुन इला घरात, हवड" म्हणत गजाची आवस हडतुड करत रामुक हाकलयता.
    रामु उडत उडत उषाच्या घराहार गेलो. उषा पडयेत खांबाक चिकटान बसलेला तेनी बघल्यान.
"चला आता माझा लव्ह उषेक समाजतला." म्हणान रामु तोंडात धरलेली चिठ्ठी उषासमोर टाकता आणि झाडार जावन उल्टो लटकान बघता.
"अगो मेल्या उषे, हया गो काय? आय लव्ह यु?" उषाच्या आवशीक फेफरा इला.
"आवशीक रे खावक होरान. मिया चिट्ठी लिहलय उषाक. तेची आवस मधीच खयसुन इली?" रामु उल्टो लटकान कपाळार पंख मारत बोला होतो.
"आयै काय गे, तुका हया वयात हयता शोभता काय गे?" उषा पडयेत रवान बोला होता.
"गो मेल्या, कानफाटीत मारतलय. हया काय ता माका लिहीतलो कोण. तुझाच आसताला कायतरी." उषाची आवस चिठ्ठी दाखयत म्हणाली.
    उषा चिट्ठी घेवन बघुक लागला.
"होय मगे, पण आये माका नाय माहिती हयो कोण तो?"
     उषा इचार करी होता," हयो कोण माझो लव्हर इलो?" तितक्यात मेघल्याच्या घरातसुन
'ये रिश्ता क्या कहलाता है' टायटल सॉंग वाजाक सुरु होता.
"आये मी येतय हां" म्हणत उषा पळत सुटला.
"अगो मेघल्या माका बोलय तरी." उषा मेघल्याच्या खळ्यात येवन आरडाक लागला.
"अगो आयेनं भाजी निवडुक सांगल्यान, म्हणान येवक गावाक नाय." मेघला वळयेतसुन बोला होता.
    उषा आणि मेघला प्रोग्रॅम बघुक लागली.
"झव बाये आता हया उषेक कसा पटव आमचो रिश्तो काय आसा तो." रामु वटवाघुळ झाडार लटकान बोला होतो.
"तरी मेल्या तुका सांगु होतय, उगाच त्या पोराच्या मागे लागा नको." फ्रेंड.
"तिया बघ माझा डोक्या फिरव नको हां, नायतर तुका सरळ करुन मारतलय."
"सॉरी, सॉरी. अरे राम्या मिया काय म्हणतयं, हयसुन वायच कोनाक गेलय काय ती देवळी आसा माहीत आसा?"फ्रेंड
"माहिती आसा मरे. थय मेले बाकीचे आमचे फ्रेंड चैटिंग करत बसलेले असतत."
"हां थयच. तिया थय उषाक बोलय."
"ऑ. कित्याक रे? देवळेत काय देवाच्या पाया पडाक लायतय का काय?"
"अरे नाय रे. पाया खेका पडाक सांगु? तुझा काय लगीन झाला उषावंगडा?"
"मगेन?"
"अरे थय इला काय तेका पिछले जनम का कायतरी आठवाक लागात. पिक्चरात कसा दाखयतत."
"मेल्या त्येका पिछले जनम चा मरांदे, हयाच जन्माचा आठवांदे. चल मिया बघतय काय ता." म्हणान रामु  उडान उषेच्या घरार घिरटे घालुक सुरवात करता.
"मेघल्या हया वटवाघुळ काय पाठ सोडना नाय. वायच रव हया खयसुन येता ता बघतय."
"अगो पण प्रोग्रॅम? आज बरा दाखयतले आसत ' ये रिश्ता क्या कहलाता है.'
"अगो आधी हयो रिश्तो काय म्हणता तो बघतय." उषा रामुच्या पाठसुन जावक लागता.
"वा! तुकल्याची आयडिया बाकी भारी आसा. पोरग्या पाठसुन येता." रामु मनात खुश जावन बोला होतो.
     उषा चलता चलता देवळीहार इला. थय एक पडकी देवळी होती. बरीच वटवाघळा थय उल्टी लटाकलेली होती.
"ए हयो बघ मेलो रामु इलो." तातो वटवाघुळ बोलता.
"काय रे आज हयली वाटशी चुकलयं?" काकलो वटवाघुळ.
'चुकाक मिकाक काय नाय. गर्लफ्रेंड दाखवक हाडलय. ती बघ." रामु उषेकडे पंख फडफडवन दाखयता.
    तातो आणि काकलो थडे बघता.
"मेल्या तुझा टकला बरा आसा मा? अरे हयता काय वटवाघळीण आसा? ता माणुस, तिया वटवाघुळ. तेना एक लाथ मारल्यान तर दपटान जाशीत." तातो करवादलो.
"तातल्या. उगाच भियव नको राम्याक हां. अरे लव्ह काय कोणायरय होता. बरोबर मा?" काकलो.
"बरा मगे आता त्या पोराक कळतला कसा तुझा तेच्यार प्रेम आसा ता?" तातो.
"बरोबर कळतला. असल्या जागेर येवनच रिश्तो कळता." रामुक चेव येता.
"अगे बाये इतकी वटवाघळा? पहिलीच बघतय मिया." उषा भियाता.
       पण एकाएकी तेका भोवळ येवक लागता. कानात आवाज घुमाक लागतत
"ये रिश्ता क्या कहलाता है हो हो हो...." उषाक आपण कोणा पोरा बरोबर हातात हात घेवन उभ्या असल्याचा दिसाक लागता.
"राम्या, तुका बरो चान्स इलो मेल्या जा बेगीन."
      रामु पंख फडफडयत उषेच्या टकलेकडे येता. सारखो पंख फडफडयत रवता तशी उषाक जाग येता, पण ता भिरकेत असता. तेका समोर वटवाघुळ दिसना नाय, दिसता तो पोरगो स्वप्नातलो.
"अरे तिया? मघाशी माझ्या स्वप्नात तियाच इल्लय मा?"
   रामु गोंधाळता.
"ऑ. मिया ह्येच्या स्वप्नात? पोरग्या बरा आसा मा?" रामु इचार करीत असता.
"तुका स्वप्नात बघुनच तुझ्यार लव्ह करुक लागलयं. आय लव्ह यु." उषा
     रामु खुश होता.
"चला पोरग्या पटला, बरा झाला."
        रामुच्या कानार खयसुन तरी टायटल सॉंग ऐकाक येता.
"ये रिश्ता क्या कहलाता है, हो हो हो......."
    रामु एकदम एक्सायटेड होवन उषाक चुंबन दिवक जाता तितक्यात भिरकेत असलेला उषा पुरा जाग्या होता.
"इ......हया वटवाघळु माझ्या आंगार काय करता?" म्हणता आणि रामु उचलुन दुर फेकुन देता, रामु उल्टो पाल्टो जावन दगडाक आपाटता.
"हाय हाय मेलयं मेलयं. पोरानं घात केलो. पहिली आशा दाखयल्यान आणि मगे दुर ढकलल्यान. खराच' ये रिश्ता क्या कहलाता है?' आय आय." रामु किचाळत असता.
"झव बाये तो रिश्तो जाव चुलीत. मिया चललय." म्हणत रामु कसोबसो उडान दुर जाता आणि उषा थयसुन पळ काढीत घराक येता.
"अगो उषे खय होतयं इतको येळ?अगो' ये रिश्ता क्या कहलाता है' संपला मगो? मस्त दाखलया अक्षराचा लव्ह."
   उषाक ती देवळी, तो स्वप्नातलो पोरगो आणि ता वटवाघळु आठावता.
"मरांदे तो रिश्तो. काय कसलो रिश्तो- मिश्तो असना नाय आणि काय म्हणना नाय. तिया चल बघया."
         म्हणत उषा तसाच घराकडे वळता. मेघला भियाल्यासारख्या त्येच्याकडे बघत रवता.
                         समाप्त